Ismene's monoloog uit Antigone

Ismene's monoloog uit Antigone

Deze dramatische vrouwelijke monoloog is een selectie uit Act One van Antigone van Sophocles.

Over Ismene als personage

Ismene is een fascinerend karakter. In deze dramatische monoloog brengt ze verdriet en schaamte over als ze nadenkt over de trieste geschiedenis van haar vader Oedipus. Ze waarschuwt ook dat het lot van Antigone en dat van haar erger kan zijn als ze de wetten van het land niet gehoorzamen. Ze is tegelijkertijd melancholisch, angstig en diplomatiek.

Context van de monoloog in het stuk

De broers van Ismene en Antigone vechten om de controle over Thebe. Beide gaan ten onder. Een broer wordt begraven als een held. De andere broer wordt als een verrader van zijn volk beschouwd.

Wanneer het lijk van de broer van Antigone op het slagveld achterblijft, is Antigone vastbesloten om dingen recht te zetten, zelfs als het betekent de wetten van Koning Creon tarten. Haar zus Ismene is niet zo eigenzinnig. Ze is bedroefd over de dood en de schande van haar broer. Ze wil haar leven echter niet riskeren door de 'powers that be' te verstoren.

Ismene's monoloog

Bethink thee, zuster, van het lot van onze vader,
Afschuwelijk, onteerd, zelf overtuigd van zonde,
Verblind, zichzelf zijn beul.
Denk aan zijn moeder-vrouw (slecht gesorteerde namen)
Gedaan door een strop had ze zich doodgekronkeld
En als laatste, onze ongelukkige broeders op één dag,
Beiden betrokken bij een wederzijdse bestemming,
Zelf geslacht, zowel de moordenaar als de gedode.
Bethink thee, zuster, we zijn alleen gelaten;
Zullen we niet ellendig van alles vergaan,
Als we de wet overtreden, kruisen we het
De wil van een vorst? - zwakke vrouwen, denk daar eens aan,
Niet ingekaderd door de natuur om met mannen te strijden.
Onthoud dit ook dat de sterkere regels;
We moeten zijn bevelen opvolgen, deze of erger.
Daarom pleit ik voor dwang en smeekbede
De doden gratie. Ik gehoorzaam
De krachten die er zijn. 'Het is dwaasheid, ik ween,
De gulden middenweg overstijgen.